Low rider

Βροχερό πρωί στην Αθηνών-Λαμίας, και ο ηγέτης της φωτό πάει με 70 στη μεσαία λωρίδα.

Δεν μπορώ παρά να συγχαρώ τις αισθητικές του επιλογές και το διακριτικό του βίβερε περικολοζαμέντε. Παρέμεινε κομψά αδιαφορος όσο όλοι φρενάρανε, κορνάρανε και προσπερνούσανε απ΄όλες τις μπάντες.

Αφιερώνω εξαιρετικά, και ελπίζω όπου να 'ναι να φτάνει στη Λαμία.

Κάθε μέρα.

*facepalm*

Βράδυ, περιμένω τρένο στην Αττική.

Κάπου απέναντι σ΄ένα φωτισμένο διαμέρισμα, παρά την απόσταση διακρίνεται καθαρά μια μεγάλη αφίσα του Τσε Γκεβάρα. Χαζεύω και προσπαθώ να καταλάβω αν είναι φοιτητικό διαμέρισμα, γραφεία κομματικής νεολαίας, ή τι άλλο.

Δίπλα μου κάθονται δυο χαρωπές κοπέλες γύρω στα 17. Κάποια στιγμή η μια λέει στην άλλη:
"Ρε συ, κοίτα εκεί πάνω μια αφίσα...ο...ο...πώς τον λένε...αυτός που ήταν στη 17 Νοέμβρη.".

...

7%

φωτό: Ralph Clevenger

Θα σκίσω το εκλογικό μου δικαίωμα.

Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια: ανήκω σ΄αυτή τη μειοψηφία που δεν πιστεύει στη δυνατότητα των εκλογών να αλλάξουν τα πράγματα. Αν ήταν έτσι τα πράγματα θα είχαν ήδη αλλάξει. Το ότι την αποχή υποστηρίζει ο Κουρής ή ο Πρετεντέρης δε μου λέει κάτι: κι ο Χίτλερ ήταν χορτοφάγος, να καταδικάσω τη χορτοφαγία;
Κατανοώ τα περισσότερα επιχειρήματα των υποστηρικτών της συμμετοχής, αν και δεν τα συμμερίζομαι, πολύ εύκολα σηκώνουν αντίλογο. Εκείνο που πραγματικά δεν καταλαβαίνω είναι ο ενθουσιασμός με τον οποίο έχουν αγκαλιάσει πολλοί φίλοι τη συμμετοχή στην εκλογική διαδικασία. Να ήταν απελπισία, αίσθηση εκβιασμού, άντε πάει στο δίαολο. Εδώ βλέπω πως υπάρχει μια διάχυτη αίσθηση πως θα τους κάνουμε τα μούτρα κρέας. Παίζοντας στην έδρα τους και με τη διαιτησία δική τους.
Ακούω προτάσεις για ψήφο σε οποιουσδήποτε μικρούς εξωκοινοβουλευτικούς. Ποιους ας πούμε; Μικροί είναι και οι Μιχαλολιάκοι, και οι κυνηγοί, και ο Λεβέντης. Νταξει, μιλάμε για την αριστερά. Δηλαδή πχ, τους τροτσκιστές; το ΑΣΚΕ; το ΟΑΚΚΕ ; Θα το ρίξετε; δε νομίζω. Εγώ λέει ο άλλος θα ρίξω Πράσινους. Οι οποίοι καθόλου δεν αποκλείουν συνεργασία με μεγάλα κόμματα σε περίπτωση μη αυτοδυναμίας σε επερχόμενες βουλευτικές. (Η διαμαρτυρία λοιπόν να γίνει περιβαλλοντική βιτρίνα των μεγάλων.) Να πω και για τον ΣΥΡΙΖΑ; Θα πω πως όλη αυτή η εκστρατεία που στοχεύει κυρίως όσους έχουμε φρίξει με τη σκληρή πραγματικότητα αλλά δεν πιστεύουμε ούτε καν στη συμβολική ψήφο των ευρωεκλογών "υπέρ των μικρών" αρχίζει να με θυμώνει. Κανείς δεν έχει δικαίωμα να με χαρακτηρίζει φασίστα, παραιτημένο ή αφελή επειδή δε γίνομαι πολιτικός γυρολόγος.
Σε γενικές γραμμές εδώ παίζει ένα φαινομενικό αδιέξοδο, για το οποίο δε βλέπω λύση να είναι η ψήφος μου. Πολύ απλά: φίλοι κάντε αυτό που επιθυμείτε, αλλά σεβαστείτε το κυρίαρχο δικαίωμα κάποιων να αξιολογούν διαφορετικά από εσάς και να μην ασκήσουν το υποχρεωτικό εκλογικό τους δικαίωμα. Χωρίς φαιδρούς χαρακτηρισμούς και ιστορίες για μπάνια παρακαλώ.

...

Από εδώ.

Μπάστακας.

Δηλαδή επιτηρητής στις πανελλήνιες.
Αδέρφια μου, αυτό να μη σας τύχει. Στα καθήκοντά του επιτηρητή περιλαμβάνονται τα εξής:
-Η έγκαιρη άφιξη στο σχολείο σε αξιοπρεπή κατάσταση.
-Η σχολαστική φροντίδα της στοματικής του υγιεινής.
-Η ικανότητα να στέκει ακίνητος σαν σαύρα για 3 ώρες.
-Ο αυξημένος βαθμός συγκέντρωσης κατά τον έλεγχο των στοιχείων, την παράδοση και την παραλαβή των γραπτών.
- Η στοιχειώδης δεξιότητα του να βάζει καλά εκείνα τα άτιμα τα αυτοκόλλητα ασφαλείας στα τετράδια.

Θα σας τα αναλύσω όλα αυτά, μη βιάζεστε.
Πρώτα απ΄όλα, ο επιτηρητής πρέπει να έχει πιεί καφέ. Βασικό. Αν γίνεται και δύο. Η νύστα πρέπει να πολεμηθεί με κάθε μέσο. Καλό είναι να έχει σηκωθεί αξημέρωτα ώστε να προλάβει να χτυπήσει τα καφεδάκια του, μισό πακέτο τσιγάρα αν καπνίζει, και τσίσα-κακά. Γιατί εκεί που θα πάει ούτε να πίνει φραπέδες θα μπορεί, ούτε να τρέχει στις στρεςχέ για την ανάγκη του. Έπειτα πρέπει να προλάβει να κάνει τα μπάνια του και να φορέσει ρουχάκια καθαρά - σιδερωμένα. Δεν επιτρέπεται να ιδρώσει και κυρίως ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ ΝΑ ΜΥΡΙΖΕΙ. Τελεία.
Αλλά όχι παύλα.
Εξηγούμαι:

Έστω πως είστε υποψήφιοι στις πανελλήνιες εξετάσεις, και μάλιστα υποψήφιοι που το παλεύουν (γιατί υπάρχουν κι άλλες κατηγορίες εξεταζομένων που θα τις δούμε σε λίγο, ένα-ένα είπαμε γιατί έχω μόνο δυο χέρια κι ένα μυαλό χειμώνα-καλοκαίρι και μπερδεύομαι) .
Σας έχει φάει το φροντιστήριο τόσα χρόνια, απ΄έξω περιμένει η μανούλα σας, τα χέρια σας έχουν ιδρώσει. Κι έχει έρθει η ώρα μηδέν, να πάρετε εκείνα τα ρημάδια τα θέματα και να γράψετε. Και σας υποδέχονται στην αίθουσα ποιοί; οι επιτηρητές, δυο αγουροξυπνημένοι τύποι με φάτσες σα μπαγιάτικες τυρόπιτες. Ε λοιπόν κάποιος πρέπει να πει σε μερικούς από αυτούς πως μια καλημέρα δε βλάπτει, το ίδιο και μια τσιχλίτσα πριν σκύψουν να ελέγξουν τα στοιχεία σας.

Εύκολα καταλαβαίνετε πως ο,τιδήποτε μπορεί να αποσπάσει την προσοχή του υποψήφιου πρέπει να αποφεύγεται, γι΄αυτό μπανάκι, όχι τακούνια που κάνουν κλίπιτι-κλοπ, όχι το μπλουζάκι που γράφει "Ι know kung fu".
O επιτηρητής δε συζητά, δεν δίνει οδηγίες, δεν περπατάει πέρα-δώθε. Στέκει ακίνητος σαν άγαλμα, πιστός στο καθήκον, άγρυπνος φρουρός του αδιάβλητου των εξετάσεων.
Στην πραγματικότητα προσπαθεί να μην αποκοιμηθεί από τη βαρεμάρα.
Παρατηρεί τους υποψήφιους και βάζει στοιχήματα με το εαυτό του για το ποιος θα παραδώσει πρώτος και ποιος τελευταίος. Διαβάζει τα θέματα και συνειδητοποιεί πως δεν ξέρει την τύφλα του. Ζηλεύει τον τυχερό του τρίτου θρανίου που έγειρε και κοιμάται βαθιά, πρέπει να τον σκουντήσει διακριτικά πριν αρχίσει να ροχαλίζει.

Πράγμα που μας φέρνει στις κατηγορίες των εξεταζομένων που σας έλεγα. Να μερικές πολύ χαρακτηριστικές:
- Σχολαστικοί. Έχουν μαζί τους τρία στυλό, μολύβι, γόμα, ξύστρα, χάρακα, χαρτομάντηλα, νερό, ρολόι και κομποσκοίνι. Όλα καινούρια.
- Ήρεμοί, με αυτοπεποίθηση. Ένα στυλό, ένα μολύβι, γόμα. Συχνά ξεχνούν την ταυτότητά τους.
- Φασαριόζοι. Αστειεύονται φωναχτά πριν την έναρξη. Εγκαταλείπουν πολύ πριν τη λήξη.
- Νίντζα. Ήσυχοι και σχεδόν αόρατοι.
- Φαντάροι. Έχουν έρθει για την άδεια. Μέχρι να έρθει η ώρα δυνατής αποχώρησης ρίχνουν μια ματιά στα θέματα και μετά κοιμούνται.
- Μαθητουρίστες. Μαθητές-τουρίστες. Φεύγουν πρώτοι, μαζί με τα φαντάρια.
- Μεσήλικες. Κάθονται σιωπηλά και λίγο αμήχανα ανάμεσα στους 18χρονους. Ελέγχουν πολύ προσεκτικά το γραπτό πριν παραδώσουν.

Κατά την παραλαβή των τετραδίων οι 2 επιτηρητές αρπάζονται βουβά για το ποιος θα κάτσει στην καρέκλα και θα βάλει τα αυτοκόλλητα. Πρώτοι είπαμε ποιοι την κοπανάνε, και μετά ακολουθεί ένα μισάωρο περίπου αναδουλειάς. Παραδίδονται κανας-δυο ακόμα κι ύστερα πάλι σιωπή. Γραπτά αρχίζουν να ξεγλιστρούν λιγάκι στο πλάι. Βλέμματα. Ο φρουρός των υποψηφίων διχάζεται: "να κάνω καλά τη δουλειά μου και να τους ευθυγραμμίσω διακριτικά ή να κάνω πως δεν το βλέπω; Ποιο είναι το λάθος και ποιο το σωστό; Κι εγώ ποιος είμαι και τι γυρεύω εδω πρωί-πρωί;".
Με αυτά τα υπαρξιακά η ζωή στο Τεννεσί κυλάει αργά, μέχρι να φτάσουμε λίγα λεπτά πριν τη λήξη , όπου και πλακώνουν όλοι όσοι έχουν απομείνει στην αίθουσα μαζί. "Ένας-ένας παιδιά" λες δυνατά, και θες να συμπληρώσεις "μη ζμπρώχνεστε". Έχουν μείνει μέσα οι δύο τελευταίοι: το παιδί που γράφει ακόμα και το παιδί που τέλειωσε, αλλά πρέπει υποχρεωτικά να περιμένει όσο το παιδί που γράφει ακόμα, γράφει ακόμα. Η λήξη φτάνει. Η λήξη έφτασε. Η λήξη πέρασε.
Το τελευταίο καθήκον του επιτηρητή πριν παραδώσει το πακέτο στην επιτροπή είναι να παλέψει με το παιδί που γράφει ακόμα για να του πάρει το γραπτό. Είναι μια σκληρή και άγρια μάχη, αλλά στο τέλος ο επιτηρητής θα νικήσει.
Και θα πάει να σωριαστεί πάνω από ένα καφέ, λες και τον είχανε να σκάβει.

Για την Άρτεμη.

Ξελαμπικάρισμα.

Έταξα πως θα πω για τους ska-p, αλλά μιας και βγήκα απ΄το λαγούμι μου θα τα πιάσω όλα απ΄την αρχή. Και η αρχή ήταν ο πανικός με το εισιτήριο του πλοίου. Μεσημέρι το έβγαλα, μέχρι τα χαράματα είχε εξαφανιστεί. Και πώς να μην εξαφανιστεί δηλαδή εδώ μέσα.

Βρείτε 3 κόλλες UHU, μια κρεμάστρα, δύο οριγκάμι , ένα ψαλίδι,
ένα κατσαβίδι, ένα σελιδοδείκτη, πέντε γιούρος, μια χαρτοταινία,
ένα πακέτο Camel και το εισιτήριό μου, και κερδίστε πλούσια δώρα.

Έφτασα στο λιμάνι πανικόβλητη, άφησα το αμάξι όπως-όπως, πήγα στα εκδοτήρια, παρακάλεσα να ψάξουν τα ονόματα, έπεσα στα γόνατα, τίποτα, έβγαλα καινούριο. Μετά μ΄έπιασε άλλο άγχος, το κλείδωσα το αμάξι; δε θυμόμουν να το κλειδώνω. Να τρέξω πίσω; Ήδη είχα ιδρώσει, τρέχαν οι μασχάλες μου, τζάμπα το πρωινό μπάνιο, χάλια. Δε βαριέσαι, μάλλον κλείδωσα και δε θυμάμαι.

Άντε και μπήκα στο καράβι. "Τσίτσο, το λιμάνι φεύγει", σκεφτόμουν με ανάμεικτα συναισθήματα. Η θάλασσα ήταν τόσο σούπα που -επιτέλους- μια φορά ταξίδεψα με το σκυλοπνίχτη χωρίς να ψάχνω πού είναι τα σωσίβια.

Πιθανότης πνιγμού 2%, απόδοση: 123,00

Φτάνω (δε σας λέω πού γιατί πάνω απ΄όλα το μυστήριον), και βρισκόμαστε με τον Μάιν Σατς, που από δω και κάτω θα τον λέω σατς για να μη μπερδευόμαστε. Αει να βρούμε δωμάτιο, γιατί τα κάμπινγκ είναι κλειστά και στα πάρκα μας πειράζει η υγρασία. Βρίσκουμε ένα καταπληκτικό δωμάτιο, ευκαιρία. Mε μόλις 45 γιούρος ανακαλύψαμε : ένα μισολιωμένο σαπουνάκι με τρίχες από ξύρισμα στο μπάνιο, τα σεντόνια των προηγούμενων ενοίκων στο ένα από τα δυο κρεβάτια (το άλλο ήταν κυριλασιόν, τι ντροπή), το φακελάκι μιας καπότας, μερικά χρησιμοποιημένα κομμάτια χαρτί κουζίνας στο συρτάρι του κομοδίνου, και, ΚΑΙ λέω, ένα μεγάλο πακέτο ελληνικού -Λουμίδη- κλειστό. Αυτός είναι καφές.

Η Μπαναγιά μαζί μας.

Είχε κι έναν ωραίο δερμάτινο καναπέ σε μια μεριά, με δυο δάχτυλα (όρθια) σκόνη στην πλάτη, όπου διακρίναμε καθαρά αποτυπώματα από παλάμες, αλλά και πατούσες. Ααααχ, ο έρως. Ε, είπαμε πως είμαστε σκληροπυρηνικά φρικιά που δε μασούν το πέος τους, κι έχουμε δει και χειρότερα, αλλά τι τα θέλετε, με 45 ευρώπουλα κάπου νομίζω πως μας πιάσανε μαλάκες.
Πάντως περάσαμε ωραία και το μπεταντίν πήγε σύννεφο.

Την επομένη φύγαμε για Σαλονίκ και γήπεδο Μακεδονικού. Όπου μαζευόταν λαός για τους Ska-p.

Δεν του φαίνεται εδώ γιατί είναι νωρίς, αλλά μιλάμε για πολύ λαό.

Και υποτίθεται πως θα βρισκόμασταν με τον σύντροφο Κωστάκη που ερχόταν από Αθήνα. Ρωτάω τον σατς: πήρες τον Κωστάκη; Όχι, θα το χει κλειστό, λέει ο σατς. Εσύ το ΄χεις ανοιχτό μήπως σε πάρει; ξαναρωτάω. Όχι βέβαια, απαντά. Δεν επέμεινα, τι να πω, οι φίλοι μου είναι χαλαροί τύποι. Και κάπως έτσι χαλάρωσα κι εγώ. Ορίστε και το ντοκουμέντο της ξάπλας στον φιλόξενο χλοοτάπητα του Μακεδονικού.

Λίτλ φλάφφυ κλάουντς.

Παίξαν κι οι 63High που ήταν ωραιότατοι, νύχτωσε, άνοιξαν κι οι πόρτες με συνοπτικές για να μπει τζάμπα ο κόσμος να γουστάρει. Πάνω στην ώρα έφτασε κι ο Αντιδρασέξ -γνωστός πλέον και ως Τσομπάνης- με την Ακανόνιστη και τα άλλα καλά, αξιαγάπητα παιδιά. Ε, αφού έφτασε και το κλιμάκιο της μπλογκόσφαιρας μπορούσαν πια να παίξουν κι οι ska-p.

Οι οποίοι, μπα, καθόλου δε μας άρεσαν.

Σκοτωμός γινόταν από κάτω σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του γηπέδου. Με την Ακανόνιστη καταβάλαμε σημαντικές προσπάθειες να δούμε αν το τρομπόνι κι η τρομπέτα φορούσαν βρακί κάτω απ΄τα κιλτ. Να κι ένα μικρό βίδεο στο οποίο αμυδρά διακρίνουμε τη μπάντα πίσω από τις χειρονομίες που απευθύνει ο λαός προς τον ΜΑΤατζή που βρίσκεται επί σκηνής.

Σκέψου να 'ταν κι αληθινός ΜΑΤατζής τι θα ' χε γίνει.

Τι να πω. Ανοίχτε τον γιουτούμπ, όποιο βίδεο και να βάλετε θα πάρετε μια ιδέα για το πόσο καλά ήταν. Αν και πιστεύω ολόψυχα στην τακτική "πάνε 1η σειρά στις συναυλίες" (βλέπεις τα πάντα και είναι πολύ πιο άνετα για χοροπηδητό απ΄ότι λίγες σειρές πιο πίσω) δε χρειάστηκε να φτάσουμε εκεί. Παντού γινόταν πανηγύρι. Όπως εύστοχα παρατήρησαν και κάποιοι στο σουλήνα "mlk, kwlo dn evala katw toses wres".

Στην έξοδο βρήκαμε μέχρι και τον αγνοούμενο Κωστάκη. Ξεκινήσαμε για Αθήνα, και ευτυχώς δεν έπιασα τιμόνι γιατί τώρα θα αφήνατε συλλυπητήρια σχόλια στο αποκάτω ποστ. Από τη νύστα έβλεπα ανύπαρκτες νταλίκες και πεζούς να διασχίζουν την εθνική.

Ξημέρωμα μετά τη Λαμία. (στάση για κατούρημα)

Σήμερα το πρωί γύρισα. Πήγα απ΄το αεροδρόμιο στο λιμάνι να πάρω το αμάξι. Μαντέψτε: το είχα όντως αφήσει ξεκλείδωτο τρεις μέρες. Τώρα το μόνο που μου μένει είναι να βρω και το χαμένο εισιτήριο και να ρίξω μερικά καντήλια.
Και εις άλλα με υγεία.

Τι νέα;

Όλα καλά;

Είμαστε οι δέκα κουκουλοφόροι.

Από τη μια η Κατερίνα Γκιουλιώνη, δολοφονημένη με δοκιμασμένη μέθοδο, κι όλο το αίσχος των ελληνικών φυλακών που πια δεν κρύβεται με τίποτα.
Από την άλλη η -βλακώδους όσο και χουντικής έμπνευσης- επικείμενη απαγόρευση της κάλυψης του προσώπου.

Όταν με μας τους φιλήσυχους φορολογούμενους πολίτες έχουν πάρει το ελεύθερο να κάνουν ό,τι θέλουν, όταν και μόνο η κοινή διαμαρτυρία και η αυτοπροστασία μας από την κρατική αυθαιρεσία ποινικοποιείται με σκοπό να μην κουνιέται φύλλο, τότε πώς ακριβώς πιστεύουμε πως συμπεριφέρονται στους παρίες της κοινωνίας;
Απάντηση: Με βασανιστήρια, βιασμούς και εξόντωση.

Χούντα είναι, και φαίνεται.

Ο χρόνος που πιέζει ασφυκτικά αυτό το διάστημα δε με αφήνει να πω πιο πολλά εδώ.

Στο Ξεμπλογκάρισμα περισσότερα για την υποστήριξη των κρατουμένων γυναικών, όπως αυτή επαναπροσδιορίζεται μετά τις τελευταίες εξελίξεις.

Στην Ημέρα Κουκουλοφορίας η εξαιρετική ιδέα για απάντηση στην ποινικοποίηση της χρήσης της κουκούλας. Ή της χαρτοσακούλας. Με τους παρανοϊκούς που μπλέξαμε προφανώς κι αυτό περιλαμβάνεται στην κάλυψη των χαρακτηριστικών.

Ώρα για σπορ.

Το ξεκίνησε η Πετρούλα μας, το συνέχισε ο Yellow Kid, και δεν άντεξα στον πειρασμό.

Ιδού οι οδηγίες:
1) Κλικ στο http://en.wikipedia.org/wiki/Special:Random κι ο τίτλος του πρώτου τυχαίου λήμματος που θα ανοίξει είναι το όνομα της μπάντας σου. Είσαι ήδη ένας ροκ σταρ. Ένα αστέρι γεννιέται.

2) Κλικ στο http://www.quotationspage.com/random.php3 κι οι τέσσερεις τελευταίες λέξεις της τελευταίας ατάκας που θα βρεις στη σελίδα είναι ο τίτλος του πρώτου σου δίσκου, ο οποίος ήδη χαλάει κόσμο. Εκατό χιλιάδαι δίσκοι, τρελές πωλήσεις.

3) Αν δε σ΄έχει φάει το ροκ εν ρολ κι οι καταχρήσεις ως εδώ, κλικ και στο http://www.flickr.com/explore/interesting/7days . Η τρίτη φωτό, όποια και να ΄ναι, θα γίνει το εξώφυλλο του δίσκου.

Ακολούθησε τη συνταγή και μια νέα καριέρα σε περιμένει. Ιδού ο πρώτος δίσκος των Police Burgh, "Thrown with great force", που θα πουλήσει σα ζεστό ψωμάκι και θα μας σώσει από τη μισθωτή σκλαβιά. Όταν βέβαια γράψουμε και τα τραγούδια.

Οι Police Burgh είναι οι :
Λούτσα: κασετόφωνο, κλακέτες, καστανιέτες, κατσαρόλες.
Μπιλ: καραμουζάκια, σαγόνια, μπύρες.
Guest σ΄αυτό το δίσκο: Γκάλης Κούπερ. (θα θέλαμε)

Καλούνται στο πάλκο οι: Manetarious, Antidrasex, Trip, Urban.

Fuel my fire

(άστο να παίζει )

Έχω προσπαθήσει πολύ να μη λέω πολλά για τα σχολεία εδώ μέσα, αλλά είναι κάτι Παρασκευές που επιστρέφω σ΄αυτό το σπίτι, σ΄ένα ακόμα σπίτι της ζωής μου που δεν είναι το σπίτι μου αλλά απλά το μέρος που στεγάζομαι για άγνωστο διάστημα, κι απ΄έξω όλη μέρα έχει μια μαυρίλα που μας φτύνει που και που, αλλά δε λέει η κωλομαυρίλα να γίνει μια μπόρα που να τα πάρει και να τα σαρώσει όλα, όλα όμως, και τους καθηγητές που ξεκατινιάζονται μεταξύ τους για να μην κάτσουν μια ώρα παραπάνω στο σχολείο, και τους καθηγητές που λόγω εντοπιότητας βρίσκουν απολύτως λογικό να σκίζουν όλους τους μη-ντόπιους στη δουλειά, και τους καθηγητές που θάβουν βαριά περιστατικά βίας για να μην βγει άσχημο όνομα στο σχολείο, και τους καθηγητές που πριμοδοτούν τα παιδιά καθηγητών, και τους καθηγητές που κάνουν τον κουφό στα προβλήματα βίας και κακοποίησης που γνωρίζουν θετικά ότι συμβαίνουν στους μαθητές τους στα σπίτια, και τους καθηγητές που κακολογούν αισχρά τους μαθητές επειδή δεν ξέρουν να γράφουν ή να μετρούν καλά, και τους καθηγητές που δε μιλάνε ποτέ και για τίποτα αρκεί να τα έχουν καλά με όλους μέσα στο σύλλογο και να μην τους παίρνει πολύ η μπάλα, και τους καθηγητές που ξέρουν μόνο από αποβολές και που μιλάνε για βάθρα και εξουσία, και τους καθηγητές που μισούν τη δουλειά που κάνουν αλλά επιμένουν να την κάνουν,
αλλά και τους μαθητές, αυτούς τους μαθητές με τα μυαλά συνταξιούχων, τους μαθητές με τα θολά βαριεστημένα βλέμματα, τους μαθητές που θέλουν μόνο το βόλεμά τους κάπου με το μικρότερο δυνατό κόστος, τους μαθητές που δεν έχουν αυτοσεβασμό, τους μαθητές που έχουν ξεπατικώσει τα χειρότερα πρότυπα από τη δικιά μας κωλογενιά, αυτούς τους μαθητές που βαριούνται να κουνήσουν τα χέρια τους, που έχουν δέσει το γάιδαρό τους στο μαγαζάκι ή στο βύσμα του μπαμπά τους, τους μαθητές που βαράνε τους αδύναμους, που χλευάζουν τους προβληματικούς, που απομονώνουν τους ξενους, τους μαθητές που δεν έχουν καμιά διάθεση να κάνουν ένα βήμα παραπέρα σε γνώση ή φιλότιμο, τους μαθητές που θα ρουφιανέψουν με την πρώτη ευκαιρία για να σώσουν το τομάρι τους, τους μαθητές που ξέχασαν κι όλας το Δεκέμβρη,
και τους γονείς τους που θέλουν βαθμούς, βαθμούς να στάζουν, κι αμα στάξει ο βαθμός όλα είναι οκ, όλα είναι καλά, τους γονείς που αρνούνται να καταλάβουν πως δεν αρκεί μια σχολική απαγόρευση για να εμπεδώσει το παιδί το τι είναι καλό ή κακό, που απαιτούν κανόνες για όλα εκτός απ' ό,τι αφορά το παιδί τους, που καλλιεργούν στα παιδιά την εντύπωση πως τα πάντα γύρω τους είναι ένα απέραντο κωλοχανείο στο οποίο δε χρωστάνε τίποτα, που μπαίνουν στο σχολικό περιβάλλον σα να ΄ναι αφεντικά των πάντων, που δεν πρόκειται ποτέ να αναλάβουν τις ευθύνες τους στη διαμόρφωση του χαρακτήρα του παιδιού και στη διαπαιδαγώγησή του, που είναι έτοιμοι να ρουφιανέψουν τα άλλα παιδιά που παρασύρουν το δικό τους, τους γονείς που μειώνουν, βρίζουν, βαράνε, κλωτσάνε, κακοποιούν τα παιδιά τους ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΑ κι έρχονται ύστερα να μιλήσουν γι΄αυτό περήφανοι, νταήδες, έχουν βρει τον τρόπο αυτοί να μην κουνιέται φύλλο στο σπίτι, πώς λοιπόν το παιδί τους εδώ ξεσκίζει τα υπόλοιπα;

Ας πέσει μια μπόρα και να πάει παντού, να τρυπώσει απ' τις χαραμάδες στις πόρτες, να ανέβει και να τα πάρει σβάρνα όλα, να μη μείνει κανείς προστατευμένος κι ασφαλής στο μικρόκοσμο της αφασίας και της βίας, να μας ξεπλύνει όλους από τη βρωμιά μας.

Και κάτι ακόμα: Αν δε στραβώσατε αρκετά με όλα αυτά δείτε Ροδιά, Polsemannen, Zaphod, Patsiouri.
Γιατί όλα είναι σχετικά.

ΠΡΟΣΟΧΗ:

H ελαφριά δόνηση που αισθάνεστε κατά την είσοδο σας στο μπλογκ οφείλεται στα θετικά vibes που στέλνει ο Μπιλ στην αγαπημένη Athena.

Μπυρετός.

Tags: προαύλιο, ελικόπτερο.

Σούπερ προσφορά με αυτό το πόστ ! Δωρεάν συνταγή για το κυριακάτικο τραπέζι.

1) Βγάζεις τα μπρόκολα από την ξεχασμένη χαρτοσακούλα στα βάθη του ψυγείου. Η χαρτοσακούλα έχει κάνει καλά τη δουλειά της και τα μπρόκολα τρώγονται ακόμα.
2) Στέκεσαι κάτω από το φως και τα εξετάζεις προσεκτικά από όλες τις οπτικές γωνίες.
2α) Παρατηρείς τι όμορφα που είναι. Τα κουνουπίδια από την άλλη έχουν πιο συγκεκριμένο επιφανειακό σχέδιο, τα μπιρμπιλόνια που τα αποτελούν σχηματίζουν τέλειες σπείρες, αναπτυσσόμενα σπειροειδή μπιρμπιλονοfractals για να μιλήσω λίγο πιο επιστημονικά. Την επόμενη φορά που θα πιάσεις ένα κουνουπίδι θα το παρατηρήσεις και θα με θυμηθείς. (-"Ίνκο;") Τα μπρόκολα όμως είναι πιο χύμα και πολύ χαριτωμένα επίσης.
2β) Χάζεψες αρκετά, ξεκόλλα τώρα και ψάξε κάτω από το φως για κρυμμένα σαλιγκάρια. Ωπ, να ένα. Να κι άλλο ένα, εκεί κάτω απ΄το φυλλαράκι. Μαζεύεις προσεκτικά τα σαλιγκάρια και τα ακουμπάς κάπου κοντά. Αν δεν ανέβουν στον τοίχο για να ξεχειμωνιάσουν ακίνητα μέχρι μια μέρα να ξυπνήσουν και να πάνε 5 εκατοστά πιο κει, μυστήρια τρένα τα σαλιγκάρια, το πρωί θα τα ελευθερώσεις στο κοντινότερο παρτέρι-γρασιδάκι.
3) Πλένεις τα μπρόκολα. Εύκολο αυτό.
4) Έχεις πόσιμο νερό στο σπίτι; Αν ναι, γεμίζεις την κατσαρόλα, αν όχι -σαν κάτι γνωστούς μου ημιάγριους βλόγερς-, βάζεις ελβιέλα και πετάγεσαι στην κοντινότερη βρύση με αμφιβόλου ποιότητας νερό, μισοκίτρινο συχνά, αλλά έχεις δει κι άλλους να γεμίζουν, οπότε τι διάλο, τόσα εκατομμύρια μύγες δεν μπορεί να κάνουν λάθος, φάτε κι εσείς σκατά.
5) Βράζεις τα μπρόκολα. Ωπ, ένα ακόμα σαλιγκάρι, το βουτάς πριν βράσει το νερό και το βάζεις με τους φίλους του. Ακούς κάτι αμυδρά γιούπι, αλλά είπαμε, έχεις και πυρετό.
6) Δεν ξεχνάς τον απορροφητήρα. Κλείσε και την πόρτα της κουζίνας καλού-κακού μη μυρίσει όλο το σπίτι. Δεν είναι ώρα να ανοίγεις τα παράθυρα.
7) Βάζεις θερμόμετρο. Έχεις καβατζώσει το 38,5 και καταριέσαι τη μοναχική ζωή. Κανείς δε θα τσεκάρει αντί για σένα τα μπρόκολα να μην παραβράσουν. Γι΄αυτό συγκεντρώσου λέμε.
8) Πιάνεις τον χαβαλέ στο χ τσατ. Τα μπρόκολα βράζουν. Βράζουν. Παραβράζουν. Ω, γμτ, μισό. Νιανιά. Τζάμπα τα φύλαγες σα χρυσάφι τόσες μέρες. Δε βαριέσαι, θα τα φας με μια κονσέρβα τόνο, δύο παξιμάδια και τρία λεμόνια γιατί δεν έχεις γεύση.

9) Μετά αράζεις σε γλυκιά θολούρα περιμένοντας ν΄ακούσεις το ελικόπτερο που θα σε πάρει μακριά απ΄όλα αυτά.

Τρία σε ένα.

Ένα:

Αλλάζουμε όλοι τη φωτογραφία μας στο άβαταρ αυτή την εβδομάδα, και ειδικά από 15 ως 22 Φλεβάρη. Καρναβάλι έχουμε, ας ντυθούμε "Καρατζαφέρη μασκαρά, θες να κρυφτείς μα η χαρά δε σε αφήνει" (αξεπέραστο αυτό το βίντεο). Κανείς δεν τρελαίνεται για τον Λ.Λ. , κι ειδικά εγώ αφού μου κλέβει τα αρχικά (ΛουΛού), αλλά το κόλπο με τις αγωγές και την ποινικοποίηση της σάτιρας, της τέχνης και κατ΄επέκταση της έκφρασης κάπου πρέπει να μαζευτεί.

Δύο:
Οι ξεμπλογκίστας ξαναχτυπούν! Άλλο ένα bazaar-party, αποκριάτικο μάλιστα, στην Αγορά της Κυψέλης (κάνε κλικ ντε, έχει και νέο), για την ενίσχυση των γυναικών κρατουμένων και των παιδιών τους που ζουν φυλακισμένα κι αυτά στις παραδεισένιες συνθήκες των ελληνικών φυλακών. Για όσους δεν το ξέρουν οι εκστρατείες που οργανώνονται σε σταθερή βάση εδώ κι ένα χρόνο είναι πραγματικά αποτελεσματικές, και συν τοις άλλοις θα περάσετε και εγγυημένα καλά στο party. Μασκαρεμένοι κατά προτίμηση. Προτείνω Καρατζαφύρερ, θα φορεθεί πολύ.

Τρία:
Αν μπορεί κάποιος ας μου προτείνει κάποια λύση για να αποσπάσω την προσοχή των μαθητών σε κάτι άλλο -όπως το μάθημα πχ-, πέρα από την κυρίαρχη ανησυχία τους. Δηλαδή αυτήν:

Από σχολική τουαλέτα.
Το λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν.

Όχι τίποτα άλλο, αλλά άμα πιάσει κι η άνοιξη καήκαμε.

Τεκμήριον Β' : Σχολικό λεωφορείο.
Μακεδονία ξακουστήήή.

Αυτά προς το παρόν, και σας αγαπώ, -όπως έλεγε κι εκείνος ο θηλυκός βροντόσαυρος.